“Haydi çocuklar, tatile!”
Ama tatilde verilen ödev, okul zamanından daha ağır…
15 günlük tatilde, 30 günlük yük.

Çocuk dinlenemiyor.
Oyun oynayamıyor.
Merak edemiyor.
Keşfedemiyor.

Sanki çocuk, sadece test çözen bir makine.

Oysa insan, konuşmadan önce anlam üretti.
Yazmadan önce işaret bıraktı.
Alfabeden önce taşı konuşturdu.

Okul yoktu.
Alfabe yoktu.
Ama insan doğayı okuyordu.
Güneşi, taşı, suyu, rüzgârı gözlemliyordu.
Anlamı kendisi üretiyordu.

Bugün ise okuma yalnızca yazıya indirgenmiş durumda.
Anlam üretmek yerine ezber üretiliyor.
Merak yerine korku yükleniyor.
Keşif yerine yarış dayatılıyor.

En tehlikelisi de şu:
Bazı sözde eğitimciler, insanlığın ilkel çağlarda ürettiği doğal anlamı küçümsüyor;
ama modern çağda çocukları anlamdan koparıyor.

Oysa çocuk, doğuştan bir kâşiftir.
Çevresini okur.
Taşı kurcalar.
Böceği inceler.
Suyu izler.
Sesleri taklit eder.
Sorular sorar.

İşte gerçek öğrenme budur.

Eğitim, çocuğun doğayla kurduğu bağı güçlendirmelidir.
Onu duvardan duvara test koşturmamalıdır.
Tatilde çocuk oyun oynamalıdır.
Toprağa dokunmalıdır.
Gökyüzüne bakmalıdır.
Kitabı merak ettiği için açmalıdır, korktuğu için değil.

Çünkü oyun, insanlığın ilk laboratuvarıdır.
Doğa, insanın ilk öğretmenidir.
Merak, bilginin gerçek motorudur.

Eğer çocuk keşfetmezse,
okur ama anlamaz.
ezberler ama düşünemez.
yazar ama üretemez.

Bugün eğitim sistemi, çocuğun elinden çocukluğu alıyor.
Sonra da yaratıcı birey bekliyor.

Bu bir çelişkidir.

Çocuk oyunla büyür.
Doğayla düşünür.
Anlamla insan olur.

Tatili ödevle değil, keşifle dolduran bir eğitim anlayışı kurulmadıkça,
ne bilim gelişir,
ne kültür derinleşir,
ne de insan kendini tanır.

Çünkü insanı büyüten şey,
bilgi değil yalnızca;
anlamdır.